امروز اولین دستمزد هنریم رو گرفتم. نمی تونم بگم چقدر هیجان انگیز بود. اصلا بحث پولش نبود. برخوردشون عالی بود و اون اعتماد به نفسی که بهم داد. واقعا بعضیا چه کلام قدرتمندی دارنا. یعنی کلام که همیشه قدرتمنده اما بعضیا چقدر خوب می تونند ازش استفاده مثبت بکنند. اون آقای مهربونی که امروز تو چشمای من نگاه کرد و گفت تو با این سنت چه آینده ای داری! حتی اگه منظور واقعیش این نبوده باشه، حتی اگه من تو این کار هیچ آینده های نداشته باشم، باز هم نمی دونه منو غرق چه خوشبختی کرد. ممنونم آقای مهربون.

اومدم خونه و تو به پهنای صورتت می خندیدی. خندت قشنگ بود و خوشبخت بودم از شادیت. اما اینو درک نمی کنم. من همون دختر 3 روز پیشم. با همون عقاید و علایق. چیز جدیدی یاد نگرفتم فقط همون قبلی ها رو یه جای دیگه پیاده کردم. چی باعث شد که امروز اینقدر مثبت باشی نسبت بهش؟ بی انصافیه اگه بگم حالت رو نمی فهمم ولی قبول کن این هم بی انصافیه که فکر کنم ارزش هر کاری که می کنی به پولیه که می گیری… با همه اینا خیلی خوشحالم از شادیت و خیلی هم دوستت دارم حتی وقتایی که بغلت می کنم و می گی نکن گرمم می شه D:

با همه این دلواپسی ها اون لحظات رو می گذرونی. شب میشه. دراز کشیدی و چشمات و بستی و می بینی یه ذوق کوچولو گوشه دلته. شیطونیت گل می کنه. احساس دختربچه های 16 ساله رو داری. یه حس خوشاندی همه وجودت رو گرفته. که هنوز جذابی…. که بین اون همه آدم تو اومدی تو چشم… می خوابی و خواب دختر شاه پریا رو میبینی که همه آدما تو ساحل زنده بودن به یه لحظه دیدنش….

یک لحظه چشمام رو بستم و همه وجودم شد تمنای خواستن این ساعت. چقدر آدم هایی هستن که دوست دارم یه بار دیگه ببینمشون. چقدر کارایی هستن که می خواستم نمی کردمشون. بخصوص در رابطه با کسانی که از دستشون دادم. اگه در رابطه با خودم کار اشتباهی کردم اونقدر ها هم اصراری به برگشت زمان ندارم چون الان هستم و می تونم جبران کنم اما در مورد اونی که دیگه نیست….

دارم سعی می کنم قبل از اینکه فرصت رو از دست بدم بعضی کارها رو بکنم. سخته ولی باید بتونم. اول از همه باید به همه کسانی که برام مهم هستن بگم که چقدر دوستشون دارم….

برای عمه مهربونم: عمه جون منو ببخش و بدون خیلی دوست داشتم. هنوزم دارم. تو چی؟ چرا نمیای به خوابم؟

بچه که بودم این متفاوت بودن رو دوست نداشتم. شاید این تفاوت ها توی چیزای احمقانه ای بود ولی خوب به هر حال بود و یه بچه 9 ساله رو اذیت می کرد. برای اینکه کسی این تفاوت ها رو نبینه همیشه نقش بازی کردم. نقش یه آدمی که عین بقیه است ولی خوب در واقع نیست. یادته گفتم من هیچ وقت جشن تولد نداشتم؟ ما در واقع هیچوت هیچ مراسمی نداشتیم. این یعنی من متعلق به هیچ فرقه، دسته، گروه یا عقیده ای نیستم. من خودم هستم تنها. بدون اینکه بتونی هیچ اعتقاد رایجی رو همراهم ببینی. با همه اینا من برای خودم اصول محکمی دارم  تو زندگی. اعتقاداتی که خیلی بهشون پایبندم ولی هر کدوم اینا از یه جایی گرفته شده و همینه که منو به هیچ جا وصل نمی کنه. به طور کل خودم رو اینجوری خیلی دوست دارم. بدون چیزی که بخواد محدودم کنه تو فکر کردن یا انتخاب. اینا همش برای وقتی خوبه که تو به خودت ایمان داری و همیشه محکم و قوی هستی. اما گاهی که تنهایی و خسته و دلتنگ دوست داری به یه جایی وصل بودی و کاری رو می کردی که همه می کنن. شاید این خنده دار باشه ولی نمی دونی گاهی چقدر دلم تنگ می شه برای چادر و جا نماز مادربزرگ که همیشه بوی یاس میده. یا یه روزی که داریم آش نذری می پزیم و حیاط خونه پر از همسایه ها و من چاد سفید سرم کردم و دارم یه گوشه ریز ریز می خندم. یا یه شب احیا که با همه خانواده بریم مسجد و از ته دل گریه کنیم. که باور داشته باشیم سرنوشت یک سالمون امروز نوشته می شه. دلم ظاهر اینا رو نمی خواد. اون اعتقاد عمیقی که این آدم داره رو می خواد. همونی که الان می گم اصلا اعتقاد نیست. گاهی دلم می خواد همون آدمی باشم که الان قبولش ندارم. محرم که می شه با یه دنیا اشتیاق می شینه پای روضه آقا و اشک می ریزه و ایمان داره که با هر قطره اشکش گناهاش پاک می شه. من حسودیم می شه به اون ایمان. من هیچ وقت اعتقاد نداشتم که هیچ اشکی هیچ گناهی رو پاک کنه.

حالا با همه این احوالات، وقتی که هنوز بچه تری و تصمیم داری یه روزی بشی عین همین آدمای معمولی (
حتی اگه شده با عوض کردن فامیلیت!) ولی از یه طرف هم مطمئنی که اگه بشی جزو اونا دیگه هیچ وقت اینجوری که الان هستی نمی مونی و اعتقاداتت و تفکراتت که اینقدر دوستشون داری و می دونی همینا هستن که باعث شدن یه پله از دیگران بالاتر بایستی رو، از دست خواهی داد. تو این شرایط کسی رو می بینی که با دیگران خیلی فرق داره. عین تو فکر می کنه و تصمیم می گیره ولی از یه خانواده معمولی. کسانی که بالاخره به یه چیزی اعتقاد دارن. اولین محرم که میاد لباس مشکی می پوشه….

من نمی دونستم که تو یه روزی می شی همه زندگی من. اون روز برام یه دوست بودی و فقط خدا می دونه چه حسی داشتم از اینکه می دیدم یه دوستی دارم که مثل بقیه است ولی مثل من فکر می کنه. انگار تو اون روز دنیایی من رو وصل کردی به یه دنیای دیگه. آشتی دادی این دو تا رو با هم و گفتی اینا ناقض همدیگه نیستن.

اما اون حس فقط یه روز بود. بعدترها منو تو به هم نزدیکتر شدیم و صمیمی تر. تو اومدی تو دنیای من و من تو دنیایی تو. دنیاهامون رو یه شکل کردیم و حالا تو یه دنیا داریم زندگی می کنیم  تو اتاقای جداگانه داریم. در اصل یکی هستیم و پایه اعتقاداتمون یکیه. تو هم به گریه های شب احیا اعتقادی نداری و خیلی چیزا. تو هم اعتقادات خودت رو داری که هیچ اسمی روش نذاشتی ولی بهشون پایبندی. وقتی تو اومدی تو زندگیم دیگه برای همیشه باور کردم که این دو دنیایی که می خواستم با هم داشته باشمشون یک جا جا نمی شن. اصلا ربطی به هم ندارن. و اصلا هم از این بابت ناراحت نیستم. همه چیزایی رو که دارم دوست دارم و با هیچ چیز عوضشون نمی کنم. ولی خوب گاهی دلم می خواد وقتی دلتنگم برم یه امام زاده. دخیل ببندم و دعا کنم و حاجت بگیرم.شاید فکر کنی اینا اصلا چیزای مهمی نیست. برای تو که جا نماز مادربزرگت رو دیدی شاید.ولی من چی که مادربزگم هیچوقت جا نماز نداشته….. راستی تو چرا اون روز مشکی پوشیده بودی؟….

بعد نوشت: میدونم خیلی غیر منسجم نوشتم اما اگه بدونی چقدر حرف تو سرمه! تازه من که نویسنده نیستم!!!